Samen aftellen...

Samen aftellen...

Beste cursist, beste klant, beste partner,

Intussen duurt de lockdown al verschillende weken. Het Vormingscentrum volgt de exitstrategie van de overheid nauwgezet. In die context kunnen we hoopvol nieuws melden. Indien de volgende weken het coronavirus meer en meer teruggedrongen wordt, zal het Vormingscentrum opnieuw zijn activiteiten stapsgewijs heropbouwen vanaf maandag 8 juni. Vanaf 15 zijn wij ook terug telefonisch bereikbaar op dinsdag en donderdag van 9u tot 16u. Je kan ook nog steeds contact nemen via e-mail of via het contactformulier op de website, of je kan via die weg een telefonische afspraak maken.

Onze medewerkers werken momenteel hard om nog in juni een aantal vormingen - webinars - te kunnen aanbieden. De onderwerpen van deze webinars zullen vooral in het verlengde liggen van de revolutionaire gevolgen van de coronacrisis voor de acute en chronische zorg en op het vlak van communicatie en diversiteit. Wij maken deze webinars zo vlug mogelijk via onze digitale kanalen bekend.

Het aanbod in het najaar krijgt ook vorm. Voor een groot deel van dit aanbod zullen we eveneens webinars ter vervanging of ter ondersteuning voorzien. Toch hopen we je in het najaar nog altijd persoonlijk - zowel in ons open aanbod als op maat - te kunnen verwelkomen, maar dan rekening houdend met alle maatregelen rond social distancing. We zijn volop bezig om deze maatregelen op te lijsten en nadien te integreren zodat de vormingen en groepsactiviteiten correct en veilig kunnen verlopen. Het aanbod van het najaar maken we eind juni bekend. We blijven terugkoppelen. Ondertussen kan je steeds contact opnemen met de verantwoordelijke van je opleiding of vorming. Samen met jou tellen we af...

 

Lees Meer
Terug naar school... Praktische handvatten om een veilig schoolklimaat te bieden

Terug naar school... Praktische handvatten om een veilig schoolklimaat te bieden

Applaus voor al het onderwijspersoneel!

Op 13 maart 2020 werden  jullie voor de leeuwen gegooid. Een ongeziene situatie: de scholen moesten dicht. Plotsklaps werd alles anders. Jullie moesten de klas, jullie collega's en leerlingen missen. Afgelopen weken zaten jullie niet stil. Bijscholen in online lesgeven, telefoontjes met ouders, ondersteuning voorzien, met de fiets of auto alle schoolboeken bezorgen aan je leerlingen, enz.
En dan komt het nieuws om de scholen weer op te starten. Opnieuw een tijd van lange dagen vergaderen, de vragen van bezorgde ouders met geduld beantwoorden, alle veiligheidsmaatregelen gaan hanteren,... Hoe doen we dit allemaal? En tussen al dat overleg niet vergeten te blijven ademen.

Die eerste schooldag zal anders zijn dan anders. Daarom willen we jullie praktische handvatten aanreiken om in deze stressvolle situatie te kunnen lesgeven. Het is kort en bondig, neem eruit wat jij haalbaar ziet maar zorg ervoor dat zowel jij als jouw leerlingen zich goed kunnen voelen in deze nieuwe situatie.
Begin alvast met een applaus voor jezelf! Want je hebt dit dubbel en dik verdiend!

Wij bieden dit schooljaar extra ondersteuning door middel van 1u gratis (digitale) coaching voor je leerkrachtenteam of individuele leerkrachten om ook jullie veerkracht mee te ondersteunen.

Contacteer ons

 

Lees Meer
Pleidooi voor zorgvragers en zorgverleners

Pleidooi voor zorgvragers en zorgverleners

Opinie door Ria Engelen (zorgethicus, medewerker Vormingscentrum Hivset)
gepubliceerd in http://dewereldmorgen.be/

woensdag 29 april 2020

De strijd is nog niet gestreden. Het coronavirus is nog niet verslagen en in het werkveld worden er enorme inspanningen geleverd om deze pandemie aan banden te leggen, helaas nog vaak met ontoereikende materialen en middelen. Vooral in zorginstellingen voor oudere personen, mensen met een beperking, psychische problemen, … vormt dit een bijkomende uitdaging. Naast ontgoocheling en frustratie brengt dit veel pijn en verdriet mee, nog meer als we ons afvragen of sommige levens, in andere omstandigheden, misschien gered hadden kunnen worden?

Er wordt leed toegevoegd en zorgverleners verkeren in een uiterst moeilijke positie. Doordat er onvoldoende getest kan worden en men niet weet wie er drager is en wie niet, blijft het risico bestaan om de besmetting verder uit te dragen, naar anderen en / of zichzelf. Hoe kunnen zorgverleners ‘goede’ zorg verlenen? Zich terugtrekken uit de zorg, omdat men op die manier de verdere uitdraging van het virus wil voorkomen, of, toch blijven verder zorgen, wetende dat er handen tekort zijn aan het bed? Maar ook het tekort aan mobiele zuurstofconcentrators plaatst hen voor schrijnende keuzes: wie gaat men extra zuurstof toedienen en wie niet? Persoon A die onvoldoende zuurstof kan opnemen of persoon B die eveneens in ademnood verkeert? Vele dilemma’s voor elke zorgverlener.

De keuzes die zorgverleners nu, zoniet altijd, moeten maken, raken aan het leven zelf. Dat de zorgvragers hierin helemaal geen keuze hebben, stemt eveneens tot nadenken en roept vele vragen op. Zij zijn ‘overgeleverd’. Hun lot ligt in de handen van de zorgverleners, zorgverleners die op hun beurt eveneens overgeleverd zijn.

Toch is datgene wat zich nu voordoet niet helemaal nieuw in de zorg; zorgverleners vragen al vele jaren meer ondersteuning, voeren al lang een ‘strijd’ maar zij zetten hun werk voort, soms in heel moeilijke omstandigheden. Het gaat dus om een bestaand probleem, dat doorheen deze crisis nu pijnlijk wordt blootgelegd en zware gevolgen heeft.

Als zorgethicus voer ik dagelijks gesprekken, met studenten die kiezen voor een opleiding in de zorg, maar ook met professionals, die reeds jaren werkzaam zijn in de zorg. Als je luistert naar hun verhalen, wat zich afspeelt in hun dagdagelijkse praktijken, dan merk je een rode draad op in hun noden: een vraag naar meer ondersteuning, meer mensen en middelen.

Er worden ongelooflijk veel inspanningen geleverd op de werkvloer, wat resulteert in prachtige voorbeelden van warme zorg. Toch hoor je vaak ook verhalen van onderbezetting van personeel, en bijvoorbeeld in woonzorgcentra ook onderbezetting van hoger opgeleid personeel. In instellingen waar mensen met dementie verblijven of mensen met een geestelijke beperking, is er naast liefdevolle zorg, ook nood aan meer ‘deskundigheid met betrekking tot de aandoening’, nog los van het feit dat deze mensen bovendien ook met een andere ziekte geconfronteerd kunnen worden.

Is er sprake van discriminatie in de zorg, of is het een gevolg van de steeds verder doorgevoerde besparingen? ...

Je kan het artikel verder lezen op deze link.

 

Lees Meer
Contact luwe kwaliteitszorg

Contact luwe kwaliteitszorg

(Chris Francken, teamtrekker chronische zorg)

Tijdens deze coronaperiode is complementaire zorg meer dan ooit van fundamenteel belang in de zorginstellingen. Chris Francken inspireert al jaren vele zorgverleners met deze complementaire zorg, maar leert anderzijds ook telkens weer mooie dingen bij uit hun praktijk. Chris toont aan dat je zeer creatief kan omgaan met deze zorg. Dat zelfs een mondmasker en handschoenen je niet hoeven tegen te houden om die te bieden. Het zit in kleine eenvoudige dingen: je warme aanraking, je zachte stem, je aanwezige blik, zelfs al is het meer op afstand dan voorheen.

 

Net dat ietsje meer...

Zorg dragen voor de mensen die aan je worden toevertrouwd. Het is dàt wat jij als zorgkundige of verpleegkundige wil doen, waar je voor gekozen hebt. Het is meer dan de praktische dagelijkse zorg. Je wil dat jouw bewoner/patiënt zich in heel zijn wezen ‘goed’ voelt: lichamelijk, maar ook geestelijk. Daar kies je voor, dat is jouw roeping.

In deze coronatijden word je als zorgverlener echter extra op de proef gesteld. Bewoners - besmet of niet besmet - worden immers in quarantaine geplaatst. Hun geliefden of familie kunnen niet bij hen zijn. Heel begrijpelijk dat dit angst en stress bij hen kan teweegbrengen. En van zodra ze besmet zijn, worden ze nog meer geïsoleerd. Zelfs hun laatste strijd dienen ze dan alleen te doorstaan.

Voel jij je als zorgverlener soms dan ook zo machteloos bij het zien van die angst, stress en/of pijn die jouw zorgvrager overvalt? En dit zowel bij niet-COVID als COVID-patiënten. En vraag jij jezelf ook af: kan ik iets doen om hen hierin te ondersteunen?

Gelukkig wel.

Complementaire zorg geraakt stilaan uit het verdomhoekje waarin het jaren is gestoken. Dat komt omdat mensen positieve resultaten hebben mogen ervaren van zorgen en behandelingen die niét medicamenteus zijn. Omdat mensen zich bewust zijn geworden dat er ietsje meer is waardoor hun angst, stress en pijn zijn kunnen verminderen. Wat is dat ietsje meer? Ontspannings- en ademhalingsoefeningen, kruiden, aromazorg, muziek, de helende werking van massage, aanraking en haptonomie,...

Ook het vormingscentrum Hivset wil hierin de zorgverleners (en via hen de bewoners/patiënten) ondersteunen. Zo hebben we de afgelopen jaren al een heuse opleiding tot aromameter aangeboden die door velen enthousiast gevolgd werd.

Ook in 2021 willen we op deze ingeslagen weg verder gaan. Gewoon omdat we ervan overtuigd zijn dat inderdaad dat ietsje meer een en - voor sommigen zelfs - het verschil kan maken. Volg daarom het aanbod chronische zorg op onze website. Ook jij kan met ‘kleine dingen’ het verschil maken.

Lees Meer
Huidhonger

Huidhonger

(Karen Segers, teamtrekker communicatie)

Normaal gezien stond op 2 juni de vorming ‘De Kracht van Aanraking’ gepland. Zoals de situatie zich nu aandient, zal het nog te vroeg zijn om deze vorming fysiek te laten doorgaan. We willen deze vorming naar het volgend kalenderjaar verplaatsen. Bij wijze van kennismaking willen we graag volgende tekst over dit onderwerp delen.

 

Geef je me hand, je hart

 

De mooiste dingen in het leven kan je niet zien of aanraken. Je voelt ze met je hart.

‘Kon ik ze maar eens even knuffelen!’ heb ik mijn moeder al zo vaak horen zeggen de voorbije weken. Ze bedoelt daar haar kleinkinderen mee, mijn zoon van 9 en mijn dochter van 6. En ik vermoed dat ze niet de enige zal zijn die dat gemis zo aanvoelt. Misschien is dat wel de grootste uitdaging van de Corona-tijd: afstand nemen van elkaar, waar heel ons wezen zegt dat we nabij willen zijn.

Voor ieder van ons neemt dit andere vormen aan. Gisteren vertelde een leidinggevende in een woonzorgcentrum hoe vreselijk het is om volledig ingepakt bij zieke bewoners binnen te komen. ‘Ze zijn al bang en kwetsbaar, en dan mag je hen zo weinig mogelijk aanraken. Dat wringt zo hard.’ En dat terwijl ze allemaal al minder bezoek krijgen en dus minder affectie en warmte.

En dat terwijl we weten dat aanraken geen luxeproduct is, het is een basisbehoefte. Een baby sterft als het geen lichaamscontact voelt. Elke cel in ons lichaam slaat vanaf het embryonale stadium levenslang de ervaringen op die voortkomen uit de wisselwerking met andere cellen. Dat betekent dus dat ons lichaam een geheugen heeft. Er bestaat een verbinding tussen lichamelijke ervaringen en de bijbehorende emotionele reactie. En dat is tegelijkertijd ook goed nieuws, want dat betekent dat die verbinding ook terug opgeroepen kan worden. En dat we dat kunnen doen in afwezigheid van andere mensen. Zo vertelt een vriendin van me dat ze makkelijker inslaapt als ze de bedrand tegen haar hoofd voelt. Het herinnert haar aan hoe haar moeder vroeger haar hand op haar hoofd legde als ze moeilijk insliep. Het bijzondere is dat ook het voorstellen van aanraking en contact en het jezelf aanraken dezelfde chemische processen in je lichaam op gang zet als aangeraakt worden, zoals bijvoorbeeld de productie van oxytocine, het zogenaamde liefdeshormoon.

Welke manieren bestaan er om jouw lichaam eraan te herinneren dat het aanraking en verbondenheid kent?

  • Zoek een voorwerp. Het kan eender welk voorwerp zijn. Ga gemakkelijk zitten, best een beetje achterover geleund en met een kussen op je schoot waarop je het voorwerp en je handen kan laten rusten. Sluit je ogen en begin het voorwerp langzaam te voelen. In het begin zal je merken dat je vooral de technische kwaliteiten van het voorwerp gaat voelen: hardheid, temperatuur, ruwheid, oppervlakte, enz. Kijk of je na een tijdje de shift kan maken naar het voorwerp voelen zodat het jou plezier geeft. Welke stukjes van het voorwerp voelen het fijnste? En hoe voel je dat in je lichaam? Vertraag je beweging nog eens voor de helft. Vertraging helpt om de shift naar plezier hebben aan de aanraking van het voorwerp te vergemakkelijken. Je kan het voorwerp ook zachtjes over je eigen hand strelen. Zo krijg je weer andere gewaarwordingen. Doe het zo lang tot je echt plezier gaat ervaren. Sommige mensen voelen dit vrijwel onmiddellijk. Bij anderen duurt het minuten, uren, soms zelfs dagen. Maar - als je het blijft proberen - komt zeker en vast de shift.

(bron: https://bettymartin.org/videos/  In les 1 legt ze uit hoe je plezier in je handen kunt leren ervaren)

  • Jezelf zachtjes aanraken, strelen of vastnemen door je armen om je heen te slaan, geeft geruststelling en veiligheid aan je lichaam en reguleert je zenuwstelsel. Voel welk lichaamsdeel behoefte heeft aan aanraking. Bepaalde plekken helpen extra om rust in je lichaam te krijgen als je je onrustig of angstig voelt. Een hand op je hoofd leggen, zachtjes de achterkant van je nek strelen, met één hand over je andere hand aaien, een hand op je hart leggen, met trage bewegingen over je buik wrijven, met twee handen van boven naar beneden over je armen wrijven, hetzelfde doen over de buitenkant van je bovenbenen, je voeten stevig op de grond plaatsen en voelen hoe ze dieper de aarde inzakken enz. Het zijn allemaal manieren om jezelf in balans te brengen. Probeer eens welke voor jou het beste werken. Hoe meer je dit doet, hoe meer je lichaam zelf aangeeft wat het nodig heeft en sneller reageert op de rust die dit brengt.
  • Het visualiseren van verbinding kan even krachtig werken als fysieke verbinding. Denk terug aan een moment waarop je je heel verbonden voelde met iemand anders of waarop je werd aangeraakt op een manier die prettig voelde. Sluit je ogen en stel je dat moment zo precies mogelijk voor. Wat gebeurde er toen? Hoe waren de kleuren, de vormen? Wat waren je gedachten en je gevoelens? Wat ervaarde je in je lichaam en waar voelde je dat? Wat hoorde je, rook je, proefde je? Blijf stilstaan bij elke lichamelijke gewaarwording die je voelt. Toen ik gisteren terugdacht aan een fijne dans die ik ooit danste, voelde ik mijn hart warm worden. Ik nam even de tijd om die warmte in mijn lichaam te ervaren en de vreugde die ik voelde te omarmen.
  • Heel wat mensen zoeken online verbinding met elkaar. Het lijkt alsof we voortdurend uitgenodigd worden om op een andere manier dan fysiek te verbinden, eerder op energetisch niveau. En daar kan je mee experimenteren. Begin je volgend contact of overleg eens met elkaar kort aankijken en voel wat die blik met je doet. Als je de andere wilt knuffelen of troosten, beeld je allebei in hoe dat zou voelen en laat dat gevoel in je lichaam toe. Geef je hand richting het scherm aan de ander en voel beiden wat er dan in lichaam gebeurt. Je zal merken dat er ook op die manier verbinding mogelijk is, ook al is het anders.

Ongetwijfeld heb je zèlf bijzondere manieren van contact of aanraking beleefd tijdens de voorbije weken, alleen of met je gezin, in nabijheid of op afstand. Je mag ze ons altijd laten weten. Stuur een mailtje naar karen.segers@hivset.be.

Als team communicatie garanderen we zoveel mogelijk digitale alternatieven voor het huidige open aanbod en aanbod op maat. Jullie krijgen al een voorproefje van webinars in juni. We keep you posted!

Lees Meer
Gratis online consultatie Lerend Netwerk Ethiek in Zorg

Gratis online consultatie Lerend Netwerk Ethiek in Zorg

Beste zorgprofessional,

Naar aanleiding van de doortocht van het COVID-19 virus doorheen de zorginstellingen worden jullie ook geconfronteerd met ethische vragen omtrent de impact daarvan op diverse aspecten van zorg en mentaal welzijn zowel voor zorgvragers als voor zorgprofessionals. Het is meer dan ooit duidelijk dat ethiek actueel en relevant is bij het maken van beleidskeuzes op meso- en macroniveau en het Lerend Netwerk Ethiek in Zorg (LNEZ) is ook nu stand-by om jullie feedback hierover te geven en of om jullie vragen online te beantwoorden. Deze service wordt gratis aangeboden.

Ons team wordt hierin bijgestaan door dr. Simon Godecharle, coördinator gezondheidsethiek Emmaüs vzw, gastdocent van het Vormingscentrum HIVSET en keynote spreker op de succesvolle kick-off van het LNEZ over beroepsgeheim eerder dit jaar.

Wat? Online consultatie via skype of een online applicatie naar keuze, in samenspraak met dr. Simon Godecharle.
Wanneer? Gelieve aan te geven welke momenten voor u passen en eventuele vragen te sturen via een mail naar . U ontvangt dan een uitnodiging voor een online afspraak.

Simon Godecharle postte al een aanzet op sociaal.net: https://sociaal.net/opinie/ethiek-en-corona-we-proberen-de-schade-te-beperken/

 

Lees Meer
Heling vinden in de ‘beschermjassen-methodiek’

Heling vinden in de ‘beschermjassen-methodiek’

(Door Griet Severeyns)

Net wanneer we elkaar niet mogen opzoeken, zijn we zoekende naar manieren om het wel te doen. Eens te meer wordt duidelijk dat de mens de ander nodig heeft. Een boek dat hier mooi bij aansluit is ‘Jij bent, dus ik ben’ van Alain Mahjoub. Het kan niet meer van toepassing zijn dan vandaag de dag. De dag waarop we gedwongen worden om stil te staan, uit de ratrace te komen en de eenzaamheid te voelen. Hoewel we kunnen terugvallen op digitale ontmoetingen, zijn de aanrakingen van geliefden en familie verder weg dan ooit.  

Deze ervaringen delen we, net als mensen op de vlucht, iemand die migreert. Iemand die  migreert uit zijn land, is weg uit zijn vertrouwde omgeving, verliest geliefden maar ook de geuren en kleuren van zijn omgeving. Hij verkeert in onzekerheid over zijn toekomst en is enorm zoekend naar wie hij mag of kan zijn. Hij kan geen afscheid nemen, geen knuffels voelen die hem kunnen troosten want zijn omgeving voelt vreemd en onbekend. Ik heb huidhonger, wil een arm om me heen als ik me verdrietig voel of boos of ontredderd of machteloos of… Ik kan me moeilijk concentreren want ik heb meer vragen dan antwoorden. En ik wil iemand die zegt dat al deze gevoelens normaal zijn om te voelen in de situatie waarin je nu zit. En dat dit allemaal dik oké is. 

Zullen we na dit verhaal hier op kunnen terugblikken? Ik begrijp waarom je als nieuwkomer je moeilijk kan concentreren in de klas, ik begrijp jouw frustratie om niet te weten wat de volgende dag zal brengen, ik begrijp jouw boosheid omdat je je machteloos voelt omdat je niet meer de job kon doen die je in je thuisland deed... Ik voelde wat jij voelde, ik zie wat dit met jou kan doen. Ik zie jou als mens.

‘Het goede leven begint bij verbondenheid’ is de ondertitel en Mahjoub zegt: “We hebben anderen nodig als brood en water. Pas als we volledig doordrongen zijn van deze boodschap kunnen we het nieuwe paradigma ‘jij bent, dus ik ben’ de plaats geven die het verdient in de samenleving. Het gaat over verbinding, over de ander binnenlaten in alle aspecten van ons leven, en niet morgen, maar nu.” Kunnen we deze situatie toch als opstap zien? Al is het maar om stil te staan bij hoe hard we elkaar nodig hebben en dat ik de ander nodig heb om zelf te zijn.

Hoe kunnen we in verbinding blijven met onszelf en ook met anderen. Wanneer mensen in transitie zijn, is het zoeken naar ‘Beschermjassen’ een middel om zichzelf te hernemen, op kracht te komen. 

Week 5 van de COVID-maatregelen is ingegaan. Hoe snel het allemaal gestart is, zo snel lijkt de tijd ook nu voorbij te vliegen. En toch… is het even nodig om stil te staan. Van de ene dag op de andere brak een tijd vol verandering aan. Thuis werken, digitale lessen ontwikkelen voor mijn studenten, digitaal overleg met collega’s, mijn zonen helpen bij hun schoolwerk, het huishouden, een thuiswerkende partner in huis,... Heftig was het, maar het werd me al snel duidelijk welke privileges ik had: zowel mijn partner als ik kunnen thuis werken, we hebben een tuin waarin mijn kinderen zich kunnen uitleven wanneer het even teveel is, een ruim huis zodat we ook de stilte kunnen opzoeken om geconcentreerd te werken,... 

Hoewel iedereen zijn situatie anders is; zorgverleners in de frontlinie, zelfstandigen die hun zaak op de helling zien gaan, alleenstaande ouders, leerkrachten die hun leerlingen moeten missen,... Deze situatie dragen we samen. Het deed me denken aan mijn trainingen Beschermjassen van Kitlyn Tjin A Djie waarin we spreken over een faseovergang in ons leven, een transitie.  

Elke faseovergang in ons leven bestaat uit drie fasen. Door de maatregelen nemen we afscheid van een hoofdstuk in ons leven. Weg controle, doen waar je zin in had, doen wat je altijd deed,.. Dit laten we achter met pijn of verdriet of ook met vreugde en blijdschap. Sommige leerlingen zijn misschien blij dat ze niet op de schoolbanken moeten vertoeven, anderen voelen het gemis van hun klasgenootjes oppoken. Mensen die in de ratrace van hun leven zaten, kunnen de rust misschien wel omarmen. Zorgverleners kijken met angst naar wat de komende weken zal gebeuren. Ik voelde het in mijn lijf: ik kreeg een benepen keel en het leek alsof er iemand op mijn borstkas stond. Eerst dacht ik aan symptomen maar al snel begreep ik dat mijn lichaam ook voelde dat we ons in een abnormale situatie bevonden.

Na het afscheid komt er een periode waarin we uit balans zijn, dit wordt ook de tussenfase of liminele fase genoemd. Iedereen kent ondertussen het woord ‘social distancing’. We mogen geen contact hebben, niet knuffelen met de grootouders, minstens 1,5 m tussen mensen die niet tot jouw bubbel behoren, geen schouderklopjes voor leerlingen,… Het is een periode van onzekerheid en het maakt je kwetsbaar. Hoe lang gaat dit nog duren? Ga ik de verbinding met mijn leerlingen nog kunnen behouden? Hoe gaan mijn leerlingen met een kwetsbare thuissituatie deze periode beleven? Hoe moet ik als grootouder omgaan met deze situatie: ik mag niet bij mijn ouders op bezoek en ook mijn kleinkinderen kan ik niet vastpakken? Zal ik als zorgverlener mijn gezinsleden in gevaar brengen? Enorm veel vragen waar we moeilijk antwoorden op vinden.

Buiten de onzekerheid daagt de situatie ons uit in onze creativiteit, om te dromen, out of the box te denken,... We zoeken manieren om in verbinding te komen met elkaar. We doen beroep op allerlei digitale kanalen om zowel met studenten/leerlingen alsook met familieleden in contact te komen. Je ziet allerlei gekke filmpjes op de televisie van mensen die hun creativiteit met WC-rollen, dansjes, hun huisdieren,.. de vrije loop laten gaan. Kinderen die knutselen voor de ouderen in woonzorgcentra, vluchtelingen die mondmaskers naaien in de asielcentra,.. Maar ook bij het zorgpersoneel wordt er beroep gedaan op hun creativiteit: hoe kunnen we ervoor zorgen dat onze beschermingslagen (mondmaskers, schorten) hergebruikt kunnen worden?

Ik merk dat muziek mijn beschermjas is in deze periode, muziek en boeken lezen. Beschermjassen zijn die veilige omhullingen die je opnieuw kracht kunnen geven. Het zijn geuren, rituelen, tradities, gewoonten, muziek,... die je opzoekt wanneer je je kwetsbaar voelt. Luidkeels meezingen met je lievelingsmuziek, puzzelen, een telefoontje met een familielid of vrienden, een gebed gericht aan God, yoga in de tuin, een gerecht koken dat je zo lekker vindt, onder een dekentje kruipen in de zetel,... We staan er niet altijd bij stil of soms zijn je beschermjassen zoek omwille van de ongewone situatie waarin je je bevindt.  
Mijn jongste zoon was vorige week jarig. Hij was enorm verdrietig dat zijn feestje met zijn vriendjes en de familie niet kon doorgaan. Hoe kunnen we hem toch het gevoel geven dat hij omhuld werd door zijn beschermjassen, zijn vertrouwde omgeving? Eén enkele oproep in een Whatsapp groepje naar de ouders van zijn vriendjes zorgden ervoor dat hij doorheen zijn verjaardag getrakteerd werd op tekeningen, postpakketjes aan de deur, zwaaien aan de raam, een zoektocht naar het huis van zijn beste vriend waar een pakje verstopt lag,... En zelfs ‘s middags hebben we met alle familieleden tegelijkertijd via Skype pannenkoeken gegeten en werd er luidkeels happy birthday gezongen. Natuurlijk had hij veel liever iedereen geknuffeld en op de schoot gekropen bij familieleden, maar deze kleine dingen hebben hem het verlies van contact helpen dragen. 

Op zoek gaan naar jouw beschermjassen, helpt je deze periode van ‘verlies van wat was’ dragen. Wat doe jij om deze periode door te komen? Op welke beschermjassen doe jij beroep? Maak even de tijd om hierover na te denken. Bewust worden van wat jou veiligheid en vertrouwen kan geven, helpt jou om opnieuw kracht te vinden. 

De laatste fase is de fase van thuiskomen, vrede hebben met de nieuwe situatie waarin je je nu bevindt. Ik weet niet of ik daar voor mezelf al ben aangekomen. Er is nog te veel onzekerheid en ik krijg meer vragen dan antwoorden. Ik weet nog niet hoe deze fase zal aanvoelen na deze COVID-19 maatregelen. Ik hoop alleen dat we het samen zullen doen als samenleving. Samen helen en leren wat deze situatie met ons heeft gedaan. We hebben allemaal huidhonger, we hebben allemaal iets verloren van wat er is geweest,... we hebben allemaal gedeelde smart. Laten we hopen dat de polarisatie van voorheen op de achtergrond verdwijnt en dat er opnieuw vanuit een ‘wij’ zal gehandeld worden.

En voor jezelf, neem jou beschermjassen mee. Zoals Dirk De Wachter het zegt: “Leer van deze lastige tijd, neem mee wat er daarin van goeds gebeurt, de solidariteit en de creativiteit die we nu hebben, neem die mee, ook als de tijd terug gaat versnellen en dreigt te gaan doordrammen.” 

Griet Severeyns - teamtrekker diversiteit en trainster beschermjassen

meer info: ‘beschermjassenmethodiek’ (https://www.beschermjassen.nl)
Hou zeker onze website www.vormingscentrum.hivset.be in het oog! We geven er vormingen over ‘Op zoek naar je beschermjas’

Lees Meer
Deep Democracy - Allemaal een beetje ziek

Deep Democracy - Allemaal een beetje ziek

(Door Karen Segers)

Een theorie die me altijd geboeid heeft is de roltheorie uit het gedachtegoed van Deep Democracy. (https://www.deepdemocracy.nl/). We nemen allemaal rollen in in ons leven, in de groepen waarin we functioneren. In Deep Democracy wordt het begrip ‘rol’ heel breed geïnterpreteerd. Het kan gaan over sociale rollen (vader, dochter, …), functionele rollen (verpleegkundige, wetenschapper, leidinggevende, …) maar evengoed over gedachten, emoties, ideeën, dromen, archetypen, meningen, ziektes, enz. In een groep zijn er heel wat rollen aanwezig. Groepsleden identificeren zich met bepaalde rollen meer dan met andere rollen. Sommige mensen schieten direct in actie, terwijl anderen eerst even de kat uit de boom kijken. De ene wordt boos als er iets misloopt, terwijl de andere verdriet voelt, enz. Een rol is echter altijd groter dan het individu. Als er één iemand de werkdruk te hoog vindt, is de kans groot dat er nog andere mensen in de groep de werkdruk ook te hoog vinden. De roltheorie laat zien dat we meerdere rollen tegelijkertijd kunnen zijn: we kunnen verdrietig en boos zijn, we kunnen actief en observerend zijn … 

Wat er nu in onze maatschappij gebeurt, kan je misschien ook wel zo bekijken. Misschien zijn we collectief als maatschappij een beetje ziek. Sommige mensen nemen die rol aan, maar op een bepaalde manier dragen we die allemaal in ons. Zo kan ieder voor zich, in zijn eigen situatie kijken, wat er nodig is om te genezen. Wat vraagt er om heling in jouw leven? Waar wil jij andere keuzes maken? Meer de fiets nemen zoals je nu doet, bewuster kijken naar hoe de natuur groeit en bloeit, dat warme gesprek met je buur voeren, sorry zeggen waar je dat lang niet gedaan hebt enz. 

Net zo voor de rol van zorgverlener. Ik hoor regelmatig mensen zeggen dat ze zich schuldig voelen omdat ze genieten van het zonnetje, terwijl ze weten dat anderen hard werken, soms in zware omstandigheden. En ook daar, hoe kan je in je eigen situatie de zorgende rol met aandacht op jou nemen? Je bent dan misschien niet de arts die met leven en dood in aanraking komt, maar de boodschap die je doet voor je naaste, het bezoekje aan het raam van wie eenzaam is, zet evengoed die vorm van zorg neer. En dit geldt evenzeer voor het zich niet aan de regels houden, voor eenzaamheid, kwetsbaarheid of onrust. Je bent niet alleen in wat je ervaart, je neemt een rol op die anderen ook in zich dragen. En zo worden we spiegels voor elkaar.

De meesten van ons zijn niet de politici of de wetenschappers die beslissen wat er hoort te gebeuren. En toch nemen we in ons eigen domein ook belangrijke beslissingen. En op een bepaalde manier is dat hoopvol, te weten dat elke keuze die we maken liefdevol kan zijn, de intentie in zich kan dragen de wereld mooier te maken. Zo dragen we allemaal op onze eigen manier bij aan een wereld in verandering, vandaag de dag meer dan ooit.

Collectief helen, daar gaat het deze dagen om. Als Vormingscentrum bekijken we op deze moment hoe we daarin ondersteuning kunnen bieden aan teams. We willen helpen om ruimte te bieden om uit te spreken wat er was, wat er is en wat er zal zijn. Om spanningen en verlangens uit de onderstroom naar boven te brengen, zodat teams constructief verder kunnen werken en plannen voor de toekomst. 

Karen Segers - teamtrekker communicatie Vormingscentrum Hivset

Lees Meer